Een betuiging van liefde, naast (maar niet los van) alle noodkreten.
Onze Aarde, een grote moeder, met wie ik vreugde, verwondering, verdriet, frustratie en ontroering deel.
De blauwe planeet die me leert observeren, in traagheid, me leert accepteren. Die me verder leerde kijken dan de stad waar ik opgroeide waardoor de weidsheid van de velden en beboste hellingen mijn thuis werden. Ze leert me dat mijn intuïtie juist zit. Dat alles bestaat uit cycli en dat het één niet los staat van het ander. Ze nodigt uit om soms eens stil te staan. We moeten alleen maar kijken, luisteren, voelen, ruiken en proeven om haar in al haar glorie te ervaren.
Ik leerde van haar dankbaarheid voelen voor de plantenwezens, waterstromen, weidse vlakten, sterrenhemels, boomgeesten, kriebelbeestjes, bodemwebben en heuvellanden. En ik leerde dat ik in dat alles soms dankbaarheid voor ons, mensen, vergat.
Het voelt, tussen al het andere nieuws en in een wereld die op springen staat, misschien zelfs ongepast. Maar mijn hart bonst vandaag en zo veel andere dagen met liefde.
Aarde, grote moeder, lieve wereld, mooie blauwe planeet. Dank je dat we hier met z’n allen mogen groeien. Ik hoop dat we nog een tijdje welkom zijn.
Wilde Cyclus 